Vijf jaar na een ongeluk in een onderzoekslab op een verafgelegen eiland, is de mensheid de dino's een beetje beu. Deze reusachtige dieren die ooit imponeerden zijn nu meer een hindernis dan een verwondering. De dieren zelf hebben het ook niet gemakkelijk. Moderne ziektes en een vreemd klimaat dwingt hun te overleven in gebieden rond de evenaar, die om logische redenen niet meer voor het publiek toegankelijk zijn.
Toch wil een farmaceutisch bedrijf nog wat DNA verzamelen, want zij denken hét geneesmiddel te hebben voor hartaandoeningen. Zij hebben het DNA nodig van de drie grootste dino's ter land, ter zee en in de lucht. Uiteraard doen ze dit niet alleen en huren zij Zora, een huurlinge, in. Eens het team is samengesteld gaan zij uiteraard op zoek naar de grootste dieren en nog voor hun aankomst loopt het al goed mis. Ze verliezen hun schip, teamgenoten en een deel van hun voorraad. Ze komen er ook al snel achter dat deze dino's niet de dino's zijn die ze kennen, maar genetisch gemanipuleerde exemplaren. Alsof het nog niet eng genoeg was...
Na Jurassic Park Fallen Kingdom waar de mensen niet meer genoegen namen met dinosaurussen, maar genetisch gemanipuleerde exemplaren de deur open deden, kunnen we in deze film niet echt meer spreken van een origineel verhaal. Het lijkt alsof je de film al eens hebt gezien, als je de volledige Jurassic-reeks bekijkt. Een team belandt op een eiland zonder veel middelen, ze moeten een uitweg zoeken, en meestal iemand die graag centjes ziet die doet wat hij moet doen. Gooi daarbij nog eens de nieuwste generatie zelfgemaakte monsters bij en je krijgt een recept dat je al een paar keer hebt geproefd. Ondanks fan te zijn van de eerste vier films, ook gezien het tijdperk waarin zij verschenen, rijst de vraag of we de titanen van 60 miljoen jaar geleden niet moeten laten rusten.