Painkiller

 

De geteste versie is de PS5 versie.

Verhaal

Het einde blijkt niet het einde te zijn, want na je dood ga je naar het voorgeborchte - pergatory - om toch maar je plek in de hemel te verdienen. Je wordt toegesproken door Metatron, de stem van de Maker, en die legt je op om de troepen van Azazel, die van plan is om demonische wapens te infuseren met het bloed van Nephilim, neer te maaien. Je bent één van de vier beschikbare personages wiens ene achtergrond nog wat vreemder is dan de andere.

Doorheen je tocht word je niet alleen toegesproken door de engel Metatron, of de grote vijand Azazel, maar ook nog door een mysterieuze stem die zelf niet goed weet wat die met alles te maken heeft.

Verder blijft het verhaal zeer dunnetjes en hoewel de setting en de start zeker aanspreekt, wordt er nooit diep genoeg gegraven in de lore om zeer boeiend te blijven. Het is duidelijk dat de game zich richt op de gameplay, maar tracht daar nog een verhaal tussen te breien dat aanspreekt, maar jammer genoeg ergens verloren raakt.

Gameplay

Je krijgt in eerstepersoonsaanzicht een tutorial en negen levels, verdeeld in drie settings, voorgeschoteld. Allereerst heb je een helse omgeving - de vergelijking met de reboots van DOOM is hier niet ver weg - en daarnaast heb je nog een grottensysteem en een diabolische Tuin van Eden. In elk van deze levels zal je al platformend en knallend je weg moeten zoeken.

Je kan kiezen uit één van vier personages, die elk hun voordeel hebben. Denk maar aan meer munitie of een grotere levensbalk. Samen met twee anderen, online, offline of beide, ploeg je je een weg doorheen hele hordes vijanden die blijkbaar niets liever willen dan afgeslacht te worden. Met z'n drieën zal je ook af en toe minidoelen moeten vervullen: een container met bloed vullen om dan iets te activeren, of containers met zielen voeden aan een verdoemde ark.

Op het einde van de derde level in elk gebied zal je het ook moeten opnemen tegen een Nephilim, die dan dienst doet als baasgevecht. Deze enorme monsters hebben steeds een bepaalde zwakte die je kan uitbuiten om ze net wat sneller te kunnen neerhalen.

Een heikel punt bij games die het vooral moeten hebben van een onlinecomponent is de balancering wanneer je offline, of met minder dan het maximum aantal spelers speelt. In dit geval worden lege plekken opgevuld door bots, en die doen dat eigenlijk niet zo slecht. Met behulp van de pijltjesknoppen kan je simpele instructies geven, zoals het activeren van bepaalde drukknoppen om zo deuren te openen. De bots laten het ook daar niet bij en helpen naarstig bij het omver maaien van vijanden. Toch zullen de grotere doelen, zoals het brengen van een object van punt A naar punt B, alleen voor jou weggelegd zijn, als je offline aan de slag gaat. Op zich weinig mis mee, want je krijgt voldoende dekking van je digitale vriend.

Tussen elke level ga je terug naar een soort hub waar je kan wisselen van personage, je wapens kan upgraden, of tijdelijke boosts onder de vorm van tarotkaarten kan aankopen. Elk wapen heeft een secundaire stand waarmee je vuur, bliksem, ijs en dergelijke meer kan in het rond knallen. Hoe meer vijanden je op verschillende manieren omlegt, hoe sneller je mastery zal stijgen zodat deze upgrades beschikbaar worden. In totaal heeft elk wapen vier verschillende trees die je kan upgraden, het ligt er maar aan wat je zelf zal willen. Je kan ook de moeilijkheidsgraad instellen voor de verschillende levels, en je wordt ook naarmate beloond. Dit geld en/of zielen kan je dan spenderen aan de upgrademogelijkheden, dus hoe moeilijker je speelt, hoe minder je moet grinden om alles uit het spel te halen, want de negen levels zal je al lang doorlopen zijn, zonder zelfs elk wapen nog maar te ontgrendelen, laat staan, op te waarderen. Daarnaast kan je ook grinden om skins vrij te spelen, maar dat moet iedereen voor zich uitmaken, of ze dat dan wel willen. Je kan je digitaal geld ook spenderen aan het ontgrendelen van tarotkaarten. Die kan je dan eenmalig uitrusten en geven je een boost voor het volgende level. Denk maar aan minder schade incasseren, meer geld verdienen, ijsschade toedienen bij het landen op de grond en zo meer.

In de vorige paragraaf werd ook het mindere punt van de game toegelicht. De content is vrij beperkt: zes wapens, negen levels en vier personages. Uiteraard kan je dan nog hogere moeilijkheidsgraden proberen, of de rogueversie van het spel spelen dat je steeds minidoelen geeft. Maar of je dat wil doen hangt volledig van jou af. In tijden waar we dergelijke knallers voor het rapen hebben, biedt deze net wat te weinig van elk aspect om een tig aantal uren boeiend te blijven.

Graphics & Sound

Op het vlak van graphics en audio mogen we zeker niet klagen. We krijgen een degelijke metalsoundtrack voorgeschoteld met een hele hoop helse creaturen en morbide omgevingen. We kunnen opnieuw vergelijken met de current-gen dooms. Toch mag het hier iets minder tactisch, want knallen moet je en zal je doen als je doorheen de vele hordes wil geraken. De comboteller tikt naarstig, zeker als je je wapens nog wat van upgrades kan voorzien. Jammer genoeg mocht ik bij het testen, zowel offline als online, rubber banding ervaren en soms glitchen andere spelers/bots over de omgeving. Jammer!

Conclusie

Verwacht van Painkiller geen zwaar narratief spel dat je tientallen uren zal kluisteren aan het scherm, tenzij je samen met twee vrienden alles van het spel wil ontgrendelen. Een gamer die het doet voor de ervaring zal er op een tiental uurtjes wel door zitten, want de content is nu eenmaal te beperkt. We denken dan ook dat het misschien beter was een degelijke verhaalvertelling uit te diepen met een eerder lineaire ervaring, maar met wat meer content, want de lore heeft zeker mogelijkheden. Over het algemeen blijf je achter met een gevoel van 'goed, maar net niet goed genoeg'.

Pluspunten

• Knallen à volonté
• Leuke opwaarderingen

Minpunten

• Weinig content
• Honger naar meer op elk vlak