Na de tussenkomst van Superman tijdens een internationaal incident, wordt die achternagezeten door de Hamer van Boravia, en kent die zijn eerste nederlaag. Gelukkig kan die nog de hond Krypto roepen zodat die hem brengt naar zijn Fortress of Solitude. Daar brengen een hele hoop robots hem weer op de been.
Superman zit in het stadium in zijn leven waarbij hij een relatie heeft met Lois Lane als Clark Kent en moet het in deze film opnemen tegen zijn eeuwigdurende nemesis: Lex Luthor. Die heeft zoals altijd snode plannen en wil Superman in een slecht daglicht brengen. En dat doet hij door de boodschap van zijn ouders volledig te ontrafelen.
We zien een actie/heldenfilm met een komische noot die heel wat lichter wil overkomen dan Cavills Superman. Eerst en vooral het gebruik van lichtere kleuren en omgevingen, met als grootste verschil misschien nog het pak van Superman. Het plot van de film is zeker niet slecht, en dat plot maakt gebruik van de moderne CGI om het daarbij bij te staan. Toch neemt Gunn alle kansen om de nostalgische muziek van Reeve destijds te gebruiken en boven te halen, alsook een soort jaren '60 futuristische robot-look. De film is daardoor een soort allegaartje geworden van iets te veel genres door elkaar. Langs de ene kant heb je een nostalgisch gevoel, waarbij er een Superman is die het opneemt voor elk levend wezen - zoals initieel in het leven geroepen door DC - afgewisseld met vrij harde actie-elementen en daardoor als het ware een soort slapstick. Vooral die laatste had achterwege gemogen. Superman biedt een leuke heldenfilm en er is zeker een bepaalde toekomst mogelijk, al moeten die 'komische delen gericht tot peuters' er wel uitgehaald worden.