![](https://playstationclan.be/screens/1521389949_teaser.jpg)
De geteste versie is de PS4 versie.
Verhaal
Het verhaal van Ni No Kuni II: Revenant Kingdom start nogal abrupt wanneer Roland, president van een onbekend land, wordt geteleporteerd voor de voeten van Evan Pettiwhisker Tildrum, de jonge koning in spe van Ding Dong Dell. Roland kon zijn ongeplande intrede niet beter timen want hij is net op tijd om het leven van de jonge Evan te redden op het moment dat zijn koningschap bedreigd wordt door een coup. Mausinger, het kwaadaardige hoofd van de muisheid en raadsheer van de recent heengegane koning, misbruikt de chaos van de voorbereiding van de kroning om de troon zelf te veroveren. Mausingers plan werkt, maar dankzij de hulp van Roland weet Evan te ontkomen.
Evan, alhoewel ingenomen door verdriet, blijft niet bij de pakken zitten. Hij mag dan wel een koning zijn zonder koninkrijk, de jonge leeuw kent nog andere manieren om zijn levensbestemming te bereiken. Evan weet dat er ergens in de wereld nog een koningsmaker verborgen zit, en als hij zichzelf waardig toont aan dit mystieke wezen, dan kan Evan met het goedkeuren en de magische kracht van de koningsmaker een nieuw koninkrijk stichten. Eentje waar iedereen lang en gelukkig kan leven …
![](https://c1.staticflickr.com/1/809/40880368232_c547a51373_b.jpg)
Ni No Kuni II creëert een verhaal dat een Disney-sprookje waardig is en toegankelijk is voor zowel jong als oud. Door Roland als een deus ex te introduceren bij de start van het avontuur wordt het verhaal als het ware verteld vanuit twee standpunten, enerzijds via de volwassen Roland die een lichte ernst en wijsheid introduceert in het geheel, en anderzijds via de jonge Evan, die zorgt voor die jonge drive en onbezonnen moed waardoor het verhaal je weet te overladen met een positief gevoel.
Gameplay
Op vlak van het verhaal breekt deze Ni No Kuni II dus in zekere zin met zijn voorganger(s) door niet langer een intiem, kleiner verhaal te vertellen, maar door het groter uit te trekken naar de stichting van een koninkrijk. Deze trendbreuk trekt zich eveneens door op vlak van gameplay. Je zal deze game uiteraard nog herkennen als een opvolger van Wrath of the White Witch, maar deze keer heeft men het gameplaysysteem volledig actiegericht ontwikkeld. Dat betekent dat je de controle neemt over één van je drie teamgenoten en met de actieknoppen de vijanden uitschakelt. Dat gebeurt op een manier zoals we gewend zijn: vierkantje en driehoekje voor lichte en zware aanvallen en combinaties met R2 om speciale vaardigheden en magische aanvallen uit te voeren. Je andere teamgenoten managen zich volledig zelf maar je kan wel afwisselen tussen de drie bondgenoten als je dat nodig acht. Dat gevechtssysteem wordt dan nog vervolledigd met gewoonlijke aspecten zoals een levelsysteem, verbeterbare wapens, en een heleboel verschillende items, maar ook met een atypisch aspect, namelijk de Higgledies.
![](https://c1.staticflickr.com/1/791/39112627540_5d5eaac92f_b.jpg)
![](https://c1.staticflickr.com/1/812/40880367612_fa882b7db5_b.jpg)
Een van de meest verfrissende gameplay-elementen zijn namelijk de Higgledies. Dit zijn kleine, fel gekleurde, en erg knuffelbare wezentjes die een aantal passieve en actieve vaardigheden introduceren tijdens een gevecht. Ze zorgen voor licht verbeterde statistieken van Evan en zijn vrienden, maar ze delen evengoed zelf rake klappen uit aan de tegenstanders. Runcible the Righteous, de witte Higgledy die je bij de start rekruteert, tovert bijvoorbeeld een kanon tevoorschijn dat automatisch schiet op je vijanden, terwijl Wiff-Waff the Wafty een krachtveld genereert waarin jij en je bondgenoten levens terugverdienen. Je vindt deze kleine fenomenen verspreid over de wereld en als je raadt welke lekkernij ze het liefste eten, dan vervoegen ze jouw bende. Je kan dan vier van deze wezentjes toevoegen aan je team, maar dat wil niet zeggen dat er slechts vier Higgledies op het veld staan. Elke Higgledy rekruteert helpers naarmate ze sterker worden door ze te gebruiken. Na enige tijd lopen er pakweg zestien van die wezentjes rond om je te helpen. Op die manier zorgen ze voor een gezellige explosie van kleuren wanneer ze hun specialiteiten uitvoeren zonder ooit chaotisch te worden. De Higgledies zijn zo van die gameplay-elementen die een gewone RPG omtoveren tot een top-RPG.
Naast de typische actie-RPG sequenties introduceert Ni No Kuni 2 ook nog een soort veldslagen die je aanvangt vanuit een top-down zicht en een bouwsimulator waarbij je met je gevonden materialen een koninkrijk kan bouwen. Tijdens de veldslagen omringt Evan zichzelf tot en met vier groepjes van bondgenoten, en elk groepje kan één van vier verschillende wapens hanteren. Hoe je jouw legertje samenstelt hangt sterk af van de samenstelling van het vijandige leger, want zij beschikken over dezelfde soort wapens en elk wapentype is sterk tegen het ene en zwak tegen het andere. je kan deze veldslagen eigenlijk ook beschouwen als een eenvoudige kruisbestuiving tussen een RTS en een actie-RPG, maar dan in een andere vormgeving waardoor je een gevarieerde mix van gameplay-elementen krijgt in dit spel. Het bouwen aan je koninkrijk draagt eveneens bij aan deze mix. De intentie van Evan om een koninkrijk te stichten uit zich namelijk vrij letterlijk in de gameplay, want je moet enerzijds gebouwen construeren en anderzijds inwoners in dienst nemen. Die inwoners worden een burger van jouw land wanneer je een missie voor hen uitvoert, en op hun beurt zorgen ze voor verbeterde statistieken van je rijk in opbouw, en kan je sneller onderzoek voeren naar betere magische vaardigheden, betere wapens, sterkere Higgledies en dergelijke meer. Het bouwen van een rijk zorgt er eigenlijk voor dat alle gameplay-elementen naadloos in elkaar overvloeien.
![](https://c1.staticflickr.com/1/821/39112627770_e5fe7cc13e_b.jpg)
![](https://c1.staticflickr.com/1/798/40880366672_cb3e7effb4_b.jpg)
Ondanks al deze leuke en gevarieerde aspecten aan de gameplay, hangt er deze Revenant Kingdom toch een belangrijk minpunt boven het hoofd. Alles gaat namelijk zo gemakkelijk. Te gemakkelijk! De game mag dan wel de middelen aanleveren om de gameplay gevarieerd en vermakelijk te houden, als je geen vorm van moeilijkheid introduceert dan dreigt de gamer veel van de diepgang mis te lopen doordat het simpelweg niet noodzakelijk wordt om te gaan experimenteren. Je moet bijvoorbeeld zelden uitzoeken welke Higgledies je best meeneemt, je moet zelden experimenteren met verschillende teamsamenstellingen of type wapens en je moet zelden tot nooit op zoek gaan naar waardevolle grondstoffen om sneller te levelen. De ontwikkelaars bij Level5 hebben in al hun ijver om hun project toegankelijk te maken voor iedereen de slinger wat doen overslaan en toegankelijkheid te vaak gelijk gezet aan eenvoud. Gamers die dus op zoek zijn naar een RPG met een zekere uitdaging kunnen dus enige teleurstelling voelen. De casual gamer, daarentegen, vindt in deze Ni No Kuni II een Japanse RPG met een erg lage instapdrempel in vergelijking met zijn soortgenoten, en een erg amusante topgame.
Graphics & Sound
Wat eveneens bijdraagt aan de hoogwaardige status van deze gamereeks is het opvallende grafische design dat op zijn minst aantoont dat stijl en vormgeving veel belangrijker zijn dan realisme. De game gebruikt namelijk een visuele stijl die de 2D-cartooneske personages en voorwerpen naadloos doet overgaan in een 3D-omgeving. Net als het recente Dragon Ball FighterZ doet het je beleven alsof je in de tekenfilm zit, en naar ons weten heeft geen enkele andere game dat ooit voorgedaan op dit niveau. Los van dat technische hoogstandje om deze tekenfilm zo realistisch te doen aanvoelen, krijg je bovendien een ruime variatie aan omgevingen die Evan en zijn bende kunnen verkennen. Je koninkrijk sticht je namelijk in een zomers savannelandschap, maar vandaar uit is het slechts een steenworp naar mysterieuze bossen met fluorescent gekleurde flora, en een Aziatische stad waar de inwoners wel een erg twijfelachtige fascinatie hebben voor dobbelstenen. Elke plek die je ontdekt voelt simpelweg aan als een wonderland!
![](https://c1.staticflickr.com/1/790/40880367882_e5668bd311_b.jpg)
Een fout die Ni No Kuni wel maakt is eerder inconsequent omspringen met het gebruik van de stemacteurs. In de tussenfilmpjes wordt alle tekst eenvoudigweg ingesproken door Engelstalige acteurs, zoals het hoort, maar in de in-game fragmenten wordt er afgewisseld tussen zinnen die volledig worden uitgesproken tot zinnen waarbij de spraak wordt gedegradeerd tot een simpele onomatopee zoals een luide zucht of een “Hoera” of “Hey”. Het zou een stuk fijner geweest zijn om alle tekst te laten inspreken door de stemacteurs zoals dat ook gebeurt bij nagenoeg alle andere actie-RPGs. Nu riskeert de game om in de huidige vormgeving de aandacht van de gamer te verliezen waardoor het verhaal wat te sterk naar de achtergrond verdwijnt. De soundtrack is gelukkig wel dik in orde. Die neemt je in de eerste plaats mee in datzelfde onbezonnen positieve gevoel als het verhaal, en maakt op tijd plaats voor een meer ontroerend geluid.
Conclusie
Ni No Kuni II brengt op veel vlakken dezelfde charme op je console als zijn voorganger. Er wordt een optimistisch verhaal verteld vanuit het standpunt van een moedige jongeman en dat verhaal wordt gevisualiseerd in zowat de beste cartooneske stijl die we ooit in een game hebben gezien. Een beetje onverwachts, brengt deze iteratie ook een aantal wijzigingen met zich mee zodat het gameplaysysteem nog meer variatie biedt en nog toegankelijker wordt voor de casual gamer. Op die manier treedt wel het risico op dat de uitdagingszoeker met een lichte teleurstelling achterblijft, maar al bij al kan je stellen dat Ni No Kuni II: Revenant Kingdom in de eerste plaats een aanrader blijft met een hartverwarmend verhaal dat toont dat naïeve onschuld soms de bovenhand kan halen van verdorven kwaadaardigheid.
Pluspunten
- Sublieme grafische, cartooneske stijl
- Gevarieerde gameplay
- Verhaal met een positieve blik op de wereld vanuit een onschuldige jongeman
Minpunten
- Te lage moeilijkheidsgraad beperkt de diepgang van de gameplay
- Veel van de tekst tijdens de in-game fragmenten blijft onuitgesproken
Reviewer: Kenneth